XVII Niedziela Zwykła – 26 lipca 2026 r.
Peregrynacja Obrazu Jezusa Miłosiernego
XVII Niedziela Zwykła – 26 lipiec 2026 r.
1. Dzisiaj przeżywamy XVI Niedzielę Zwykłą. Dziś obchodzimy Światowy Dzień Dziadków i Osób Starszych. Pamiętajmy o nich w modlitwie.
2. Dziś po każdej Mszy Świętej będą błogosławione i poświęcone pojazdy oraz wszyscy podróżujący. Ofiarami wspieramy akcję Miva Polska podróżujących misjonarzy imisjonarki. Bóg zapłać za pomoc Misjom.
3. Za tydzień I Niedziela Miesiąca. Różaniec o g. 9.30 przed Mszą Świętą Róża II poprowadzi Różaniec. Po Mszy Świętej Zmiana Tajemnic Różańcowych.
4. Codziennie na tygodniu o godz. 17.30 Adoracja Najświętszego Sakramentu i nabożeństwo z Litanią do Najdroższej Krwi Jezusa Chrystusa. Modlitwa o owocne przeżycie czasu peregrynacji Obrazu Jezusa Miłosiernego w naszej diecezji.
5. W środę o godz. 17.30 Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy wraz z prośbami.
6. I Sobota miesiąca; o godz. 7.30 udam się z posługą do chorych w naszej parafii. Zapraszam do zgłaszania w zakrystii osób oczekujących na wizytę sakramentalną w domu. O godz. 17.30 – Adoracja Najświętszego Sakramentu, spowiedź święta. Po Mszy świętej o godz. 18.00: Nabożeństwo I Sobotnie, Procesja z figurą MB Fatimskiej z rozważaniem różańcowym prowadzonym przez Wspólnotę Różańca Domowego oraz Apel Jasnogórski.
7. Czwartego sierpnia z Bazyliki Katedralnej wyruszy 43 Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę pod hasłem: „Maryja, Matka Miłosierdzia”. Przewodnikiem Grupy Św. Jadwigi jest ks. Piotr Przysucha. Zapisy w Bazylice.
8. Serdeczne Dziękuję za ofiary na potrzeby Kościoła ofiarowane indywidualnie i przekazane na konto parafialne, za ofiary złożone na potrzeby naszej parafii – Taca Gospodarcza. Serdeczne Bóg zapłać.
9. Zachęcam do czytania tygodników katolickich: Niedzieli i Gościa Niedzielnego.
10. Wszystkim Parafianom, Przyjaciołom, Dobrodziejom Parafii życzę Błogosławieństwa Jezusa Miłosiernego.
Katecheza 26 lipca 2026.
Uczynki miłosierne co do ciała – nagich przyodziać
Ubranie to jedna z podstawowych potrzeb człowieka. Chroni przed zimnem i trudnymi warunkami atmosferycznymi, ale jego funkcja sięga znacznie głębiej. Brak odzieży, nagość, to nie tylko fizyczny chłód, ale przede wszystkim utrata godności, wstyd i poczucie bezbronności. Dlatego uczynek „nagich przyodziać” wykracza poza zwykłe przekazanie komuś ubrania. To gest przywracający drugiemu człowiekowi szacunek, poczucie bezpieczeństwa i należne mu miejsce w społeczeństwie.
W Piśmie Świętym motyw ubrania i nagości pojawia się już na pierwszych stronach Księgi Rodzaju. Po grzechu pierworodnym pierwsi ludzie, Adam i Ewa, uświadomili sobie swoją nagość i poczuli wstyd. Bóg nie zostawił ich w tym upokorzeniu – sam sporządził dla nich odzienie ze skór i przyodział ich (por. Rdz 3,21). Był to pierwszy akt miłosierdzia, w którym Stwórca osłonił ludzką słabość. Z kolei Prawo Mojżeszowe w Starym Testamencie surowo nakazywało troskę o ubogich: jeśli ktoś wziął w zastaw płaszcz bliźniego, musiał oddać go przed zachodem słońca, ponieważ dla biednego często było to jedyne okrycie na noc (por. Wj 22,25-26). W ten sposób Bóg uczył swój lud wrażliwości na najsłabszych.
W Nowym Testamencie uczynek ten zostaje przez Jezusa podniesiony do rangi kryterium, z którego będziemy sądzeni. W opisie sądu ostatecznego padają niezwykle wyraźne słowa: „Byłem nagi, a przyodzialiście Mnie” (Mt 25,36). Chrystus utożsamia się z każdym człowiekiem odartym z godności i pozbawionym podstawowych środków do życia. Co więcej, sam Jezus osobiście doświadczył najgłębszego bólu nagości podczas swojej męki. Zanim został ukrzyżowany, oprawcy odarli Go z szat (por. J 19,23), wystawiając na pośmiewisko. W świetle krzyża widzimy, że ofiarowując pomoc i odziewając ubogiego, dotykamy samego Zbawiciela.
Realizacja tego uczynku w codziennym życiu jest bardzo konkretna, ale wymaga odpowiedniego podejścia. Przekazując ubrania potrzebującym, czy to bezpośrednio, czy poprzez organizacje charytatywne, nie chodzi o to, by pozbyć się zniszczonych, bezużytecznych rzeczy i uspokoić własne sumienie. Miłosierdzie polega na tym, by dać drugiemu to, w czym sami nie wstydzilibyśmy się chodzić. Ponadto, nagość można rozumieć również w szerszym, duchowym sensie – jako odarcie kogoś z dobrego imienia, plotkowanie czy wystawianie czyichś słabości na widok publiczny. Miłosierdzie każe nam wtedy okrywać błędy i słabości bliźnich płaszczem dyskrecji i szacunku.
Uczynek „nagich przyodziać” przypomina nam, że chrześcijańska miłość zawsze musi przybierać materialny, namacalny kształt. Kiedy dzielimy się odzieżą z kimś potrzebującym, przekazujemy mu coś więcej niż tylko fizyczne ciepło. Dajemy mu czytelny znak, że szanujemy jego ludzką godność i że nie jest dla nas niewidzialny. W tak prostym geście – przekazaniu kurtki, butów czy koca – realizuje się Ewangelia, która osłania ludzką biedę i przywraca człowiekowi nadzieję.
