IV Niedziela Zwykła – 1 lutego 2026 r.

Ogłoszenia duszpasterskie

1 lutego 2026 r. – IV Niedziela Zwykła

Dzisiaj przeżywamy IV Niedzielę Zwykłą. po Mszy Świętej o godz.10.00 zmiana Tajemnic Żywego Różańca. Serdecznie dziękuję wszystkim różom za modlitwę. W sposób szczególny módlmy się w intencji błagalnej o błogosławione owoce peregrynacji obrazu Pana Jezusa Miłosiernego w Diecezji Sandomierskiej.

W poniedziałek 2 lutego obchodzimy Dzień Życia Konsekrowanego – Msza Święta o godz.18.00. Proszę w tym dniu o szczególną modlitwę za posługujące w naszej diecezji siostry zakonne oraz braci. Diecezjalne obchody pod przewodnictwem Biskupa Ordynariusza, będą w Sandomierzu u Księży Pallotynów. Ofiarami na tacę wspieramy Wspólnotę Sióstr Klarysek w Sandomierzu.

Codziennie o godz. 17.30. Adoracja Najświętszego Sakramentu i nabożeństwo liturgiczne w Tygodniu Biblijnym. We Wtorek Wspomnienie Świętego Błażeja – Błogosławieństwo z modlitwą o zdrowie gardła.

W środę o 17.30 Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy wraz z prośbami.

I Czwartek Miesiąca – Wspomnienie Świętej Agaty błogosławieństwo soli, chleba i wody.

I Piątek Miesiąca – odwiedziny Chorych od godziny 7.30 rano. Nabożeństwo I Piątkowe o 17.30. Adoracja Najświętszego Sakramentu. Spowiedź święta.

I Sobota Miesiąca. O godz. 17.30. Adoracja Najświętszego Sakramentu. Spowiedź święta. Po Mszy Świętej Nabożeństwo I Sobotnie z rozważaniem różańcowym prowadzone przez Rodziny Różańca Domowego oraz Apel Jasnogórski.

Dnia 12 lutego o godz. 18.30 w budynku Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu odbędzie się promocja najnowszej książki Biskupa Krzysztofa Nitkiewicza pt. Baranki Boże.

Za tydzień w niedzielę zbiórka do puszek na Fundusz Pomocy Chorym Kapłanom Diecezji Sandomierskiej.

Dziękuję Rycerzom Kolumba, wszystkim Parafianom i Przyjaciołom biorącym udział w nocnym czuwaniu modlitewnym w naszej parafii w łączności z Sanktuarium na Jasnej Górze.

Dziękuję P. Zakrystiance, Rycerzom Kolumba oraz wszystkim osobom, które pomagały rozbiórce dekoracji świątecznych i szopki.

Dziękuję za ofiary na potrzeby Kościoła, ofiarowane indywidualnie i przekazane na konto parafialne oraz za ofiary anonimowe i od przyjaciół parafii – serdeczne Bóg zapłać.

Zachęcam do czytania tygodników katolickich; Niedzieli, Gościa Niedzielnego.

Wszystkim Parafianom, Przyjaciołom i Dobrodziejom naszej Parafii oraz przybyłym gościom życzę Błogosławieństwa Bożej Dzieciny.

---

Katecheza 1 lutego 2026

Miłosierdzie Boże w życiu i listach św. Pawła Apostoła

Kiedy słyszymy imię św. Pawła, bardzo często myślimy o wielkim teologu, nieustraszonym misjonarzu, autorze trudnych listów. A tymczasem sercem całej jego teologii jest jedno doświadczenie – doświadczenie miłosierdzia Boga. Paweł nie pisze o miłosierdziu z dystansu. On nie głosi teorii. On mówi o tym, co przeżył osobiście.

Był przecież prześladowcą Kościoła. Człowiekiem, który zwalczał uczniów Chrystusa, który niszczył wspólnoty chrześcijańskie. I właśnie o sobie samym potrafi napisać jedno niezwykle szczere zdanie: „Dostąpiłem miłosierdzia”. Nie mówi: zasłużyłem. Nie mówi: zapracowałem. Mówi: zostałem obdarowany. I to doświadczenie staje się kluczem do całej jego wiary. Dlatego Paweł z taką mocą pisze w Liście do Rzymian, że tam, gdzie wzmógł się grzech, jeszcze obficiej rozlała się łaska. On nie bagatelizuje grzechu. Widzi jego dramat, widzi jego niszczącą siłę. Ale jednocześnie jest absolutnie przekonany, że grzech nigdy nie jest silniejszy od miłosierdzia Boga. Ostateczne słowo nie należy do ludzkiej słabości, lecz do Boga, który jest bogaty w miłosierdzie.

Najpełniej to miłosierdzie objawiło się – według św. Pawła – w krzyżu Jezusa Chrystusa. Apostoł pisze, że Bóg okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami. Nie wtedy, gdy byliśmy wierni. Nie wtedy, gdy byliśmy sprawiedliwi. Ale wtedy, gdy byliśmy daleko. Krzyż nie jest więc znakiem potępienia, lecz znakiem miłosierdzia. Jest dowodem, że Bóg nie wycofał się z miłości nawet wobec grzechu człowieka. Dla św. Pawła miłosierdzie nie kończy się jednak na przebaczeniu. Ono ma moc dawać nowe życie. W Liście do Efezjan pisze, że Bóg, bogaty w miłosierdzie, przywrócił nas do życia w Chrystusie, choć byliśmy umarli na skutek grzechów. Miłosierdzie nie tylko zmazuje winę, ale podnosi człowieka, odbudowuje go od wewnątrz, przywraca mu godność dziecka Bożego.

To doświadczenie nie może pozostać zamknięte w sercu jednego człowieka. Paweł jasno pokazuje, że kto doświadczył miłosierdzia Boga, ten zostaje wezwany, by sam stać się miłosiernym. Dlatego w Liście do Kolosan zachęca: „Obleczcie się w serdeczne miłosierdzie”. Miłosierdzie staje się stylem życia, sposobem patrzenia na drugiego człowieka, odpowiedzią na dar, który wcześniej otrzymaliśmy. Choć św. Paweł nie znał słów „Jezu, ufam Tobie”, cała jego wiara jest nimi przesiąknięta. Kiedy pisze: „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia”, wyznaje ufność Bogu, który działa nie pomimo ludzkiej słabości, ale właśnie przez nią. Paweł wie, że siła chrześcijanina nie wypływa z doskonałości, lecz z miłosierdzia Boga.